تنهاترین تنها منم ، سرگشته و رسوا منم

 بدون ترس براي آينده آماده شو.ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .

شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.

زندگي شگفت انگيز است فقط اگربدانيد که چطور زندگي کنيد

مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ اینه که مهم باشی! حتی برای یک نفر

مهم نیست شیر باشی یا آهو مهم این است با تمام. توان شروع به دویدن کنی .
 
كوچك باش و عاشق... كه عشق می داند آئین بزرگ كردنت را

بگذارعشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو باکسی

 موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن

فرقى نمي كند گودال آب كوچكى باشى يا درياى بيكران... زلال كه باشى، آسمان در توست

دوستت دارم بیشتر از معنای واقعی کلمه دوست داشتن!

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری!

دوستت دارم همچو طلوع خورشید در سحرگاه عشق!

دوستت دارم چون تو را می خواهم و تو نیز شاید مرا بخواهی!

دوستت دارم از تمام وجودم،با احساس پر از محبت و عشق!

دوستت دارم بیشتر از آن چه تصور می کنی!

دوستت دارم چون چشمانت این حقيقت قلبم را باور دارد!

دوستت دارم چون که یاری ام می کنی تا از این سیلاب زندگی

به راحتی عبور کنم و خودم را در دشت آرزوهایم همراه با تو ببینم!

دوستت دارم فراتر از باور یک رویا و فراتر از باور یک حقیقت!

دوستت دارم چون تو با اعتماد و اطمینان کلید قلب سرخ و پر از عشقت

را به من دادی!

دوستت دارم همچو مهتابی که شبهای تیره و تار را با حضورش

پر از روشنایی می کند!

دوستت دارم چون تو اولین و آخرین معشوق من می باشی!

من نیز تا آفتاب زندگیم در پس افق غروب نکرده است،همیشه،همه جا

و هر لحظه به یاد تو خواهم بود و دوستت خواهم داشت!

غروب خورشيد را ¡

آرامش طوفان را و باز ايستادن دل دريايی ترا باور نميکنم .

خاموشی فروغ ديدگان تو را و سکون وسکوت ترنم نجوای شبانه تو را باور نميکنم.

هرشب مهتاب بر بام خانه تو می نشيد و

يک کهکشان ستاره تسبيح سجاده توست .

هر روز سحر با ياد مويه های تو بارانی است

و سپيده در کوچه خورشيد انتظار گامهای تور ا می کشد.

هر روز سجاده خيالم را در وسعت ياد تو پهن ميکنم ¡

چونان ˜å باد در گيسوان آشفته نخلهای بيقرار وصل تو ايثار ميشوم.

می آيی مثل هميشه از سطح خاطره ها تا عمق جان نفوذ می کنی

و باز قلندرانه ميروی.

تو به احساس ميمانی وقتی از قلبم گذر می کنی ميلرزم .

ديوار عاطفه ام فرو ميريزد.

آنگاه چشم است و کوچه های غريبی

احساس ميکنم حضور تو انگار رويايی بود.

رويايی سرشار از گل نرگس

.............. تو رفته ای

!!!!!امانه

می آيی چونان هميشه و ما مثل موج در اقيانوس چشمان آرامت تفسير ميشويم .

هر چند پائيز برگ ريزان دلهامان را آرزو ميکند.

اما تا ياد با ماست

آسمان سبز است و زمين به بهار می انديشد به شکفتن

و فردا به رنگ آيه های نورانی است